สาเหตุประการหนึ่งที่สิงห์สองสีมองคือการที่ฝั่งผู้มีอำนาจรัฐ (รัฐบาล) ไม่ยึนยอมที่จะให้มีการชุมนุมเกิดขึ้นและทำให้มีการจัดตั้งกลุ่มตรงข้ามเพื่อที่จะสร้างภาพของสถานการณ์ให้มีความรุนแรงและจะได้หาข้ออ้างในการยุติการชุมนุม แต่เงื่อนไขนี้ก็ไม่เกิดขึ้นเพราะกลุ่มพันธมิตรในช่วงวันสองวันที่ผ่านมามีภาพในฐานะของผู้ถูกกระทำอย่างชัดเจน และไม่เล่นด้วยกับการยั่วยุ ดังนั้นในวันที่สามนี้เราจึงได้ยินแต่เพียงข่าวลือของการปะทะกันเท่านั้น แต่น่าจะเกิดขึ้นอีกอย่างแน่นอน แต่เมื่อไหร่นั้นสิงห์สองสีก็ตอบลำบากเหมือนกัน

อีกเรื่องหนึ่งคือการที่รัฐบาลมีชนักติดหลังอยู่ที่คุณจักรภพ เพ็ญแข (หรือเจ๊เพ็ญ) ซึ่งมีภาพของข้อกล่าวหาว่าไม่จงรักภักดี โดยการไปพูดที่ FCCT หรือสมาคมผู้สื่อข่าวต่างประเทศแห่งประเทศไทย ในลักษณะที่นายอภิสิทธิ์ หัวหน้าพรรคประชาธิปัตย์กล่าวว่า ‘มีทัศนคติที่เป็นอันตราย’

เรื่องนี้สิงห์สองสีไม่อยากเข้าไปวิจารณ์มากมายนัก แต่จะขอกล่าวๆสั้นๆว่าหากว่าท่านจักรภพอยากลดแรงเสียดทานจากสังคมก็สมควรจะลาออกเสีย ส่วนจะถูกหรือผิดนั้นเป็นอีกเรื่อง หากจะลาออกเพื่อรักษาสภาพของรัฐบาลชุดนี้ไว้ก็ถือว่าเป็นเรื่องที่น่าสรรเสริญ แต่หากท่านต้องการที่จะลากรัฐบาลลงไปด้วย ท่านก็ทำอย่างนี้ต่อไปเรื่อยๆแล้วก็รอดูผลอย่างเดียวละกันว่าจะเป็นอย่างไร

สิงห์สองสีออกตัวไว้ก่อนว่าหากผู้อ่านไม่พอใจที่สิงห์สองสีเขียนก็ต้องเรียนให้ทราบว่า สิงห์สองสีนั้นเป็นกลาง และมองทุกอย่างด้วยความเป็นคนกลางจริงๆ ดังนั้นไม่มีฝั่งไหนที่สิงห์สองสีจะเข้าข้างอย่างเด็ดขาด

ตลอดจนเรื่องของการแก้รัฐธรรมนูญนั้น สิงห์สองสีก็มองเช่นเดียวกันว่า หากหยุดคุยเรื่องนี้ ดองเรื่องนี้ไว้สักระยะหนึ่ง ก็คงจะสามารถหยุดสถานการณ์ไปได้ ตลอดจนหากหยุดและดองเรื่องไว้ ความชอบธรรมที่พันธมิตรจะออกมาชุมนุมก็จะหมดไป และจะสามารถเปิดทางให้ตำรวจสามารถเข้ามาจัดการกับการชุมนุมที่ไม่มีเหตุผลได้

สิงห์สองสีมองว่าเหตุการณ์ทั้งหมดในครั้งนี้เพราะเกิดจากคนในรัฐบาลและคนในกลุ่มพันธมิตรทำตัวเองกันทั้งนั้น คนในรัฐบาลทำตัวเองอย่างไรสิงห์สองสีได้กล่าวไปแล้ว แต่กลุ่มพันธมิตรทำตัวเองอย่างไรสิงห์สองสีก็พอจะอธิบายได้เหมือนกัน

สิงห์สองสีออกอยากจะสมน้ำหน้าพันธมิตรอยู่พอสมควรตรงที่ในช่วงของการมีรัฐบาลที่มาจากการรัฐประหาร พันธมิตรได้แต่นิ่งอยู่เฉยๆและไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ ทำให้ในวันนี้พันธมิตรต้องเคลื่อนไหวออกมา โดยต้องชูธงประเด็นการแก้ไขรัฐธรรมนูญและความไม่จงรักภักดีของคนบางคนเป็นธงใหญ่นำหน้า

และที่สิงห์สองสีเห็นแล้วทนไม่ได้ เพราะสิงห์สองสีได้ลงไปอยู่ในสถานการณ์จริงของการชุมนุมวันแรก และอยู่บริเวณใกล้จุดที่ปะทะ ก็เห็นฝ่ายพันธมิตรต่างพยายามบอกกันเองว่าให้ สงบ สันติ อหิงสา แต่ก็ยังมีการตะโกนด่ากันเป็นชุดๆในจุดที่ปะทะโดยไม่ใช่อริยชนอย่างที่ตนเองพยายามเรียกแม้แต่น้อย ตลอดจนการเลือกทำเลในการชุมนุมที่ถึงแม้ว่าจะดูสวยงามและมีความหมายในเชิงนัยยะ แต่ปรากฏว่าเมื่อสิงห์สองสีดูอยู่ห่างๆจากสถานการณ์ตรงนั้นก็พบว่านี่คือทำเลที่ถ้าสมมติพันธมิตรเจอการปิดล้อมสี่ด้าน แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยนอกจากการจนมุมและอาจถึงขั้นนองเลือดเลยทีเดียว

สิงห์สองสีไม่รู้ว่า ฝ่ายพันธมิตรนั้นมีเจตนาอย่างไรลึกๆ หรืออยากเห็นการนองเลือดให้เกิดขึ้นหรือเปล่าก็ไม่ทราบ?

แต่เอาเถิด เมื่อทุกอย่างเป็นแบบนี้แล้ว ก็ได้แต่มองสถานการณ์อย่างห่วงๆ (ห่วงประเทศชาตินะ ไม่ได้ห่วงฝั่งพันธมิตรหรือรัฐบาลหรือฝั่งสนับสนุนแก้ร่าง)

สิงห์สองสีอยากเรียกร้องอยู่อย่างหนึ่งจากทั้งสองฝ่ายคือ อย่าทำให้เรื่องบานปลายจนเกิดสถานการณ์รุนแรงถึงขั้นนองเลือดเลย เพราะมันจะไม่ดีต่อทุกฝ่าย

และสิงห์สองสีก็เชื่อว่า เราคงไม่อยากเห็นพ่อหลวงของเรา เสียใจที่คนไทยต้องมาตีกันเอง

หลายคนก็เลือกที่จะไม่ประมาทกว่านั้นด้วยการติดตามข่าวพยากรณ์อากาศไม่ว่าจะเป็นบนคอมพิวเตอร์หรือบนหน้าจอโทรทัศน์ทุกพักเบรกข่าวที่สำคัญ แต่หลายคนที่จะจัดงานทำบุญ งานมงคลใดๆในช่วงนี้นอกจากจะต้องดูพยากรณ์อากาศกันล่วงหน้าแล้ว บางคนยังถึงระดับที่จะต้องทำพิธีการเพื่อไม่ให้ฝนตก อาจจะลงทุนไปปักตะไคร้หรืออะไรก็ตามแต่แล้วแต่อัธยาศัยและความเชื่อของแต่ละคนกันเอง

แต่เคยมีใครคิดบ้างหรือไม่ว่ามีอีกหลายชีวิตที่จะต้องทุกข์ทรมานเพราะฝนตกและเขาไม่มีที่ซุกหัวนอน

————————————-

สิงห์สองสีนั่งรถไฟฟ้าขนส่งมวลชนไปจนสุดสาย เสียงผู้ประกาศที่ถูกอัดมาจากระบบคอมพิวเตอร์ที่บอกประกาศว่าสถานีข้างหน้าเป็นสถานีปลายทางและสถานีสุดท้าย ปลุกให้เขาตื่นในยามที่เขายังรู้สึกงัวเงียอยู่พอสมควร เพราะจากการตรากตรำเขียนเรื่องราวสารพัดสารเพและการคิดถึงเรื่องราวต่างๆที่ผ่านมาในชีวิตเขา ซึ่งไม่ต่างอะไรจากท่วงทำนองเพลงคลาสสิคที่ถูกใส่และเรียบเรียงไว้ด้วยหลากท่วงทำนอง

วันนี้เขาตั้งใจว่าแม้ไม่มีโอกาสพิเศษใดๆ แม้นไม่ใช่วันสำคัญทางศาสนา แต่เขาจะไปทำบุญเพื่อให้สบายใจในระดับหนึ่ง และอย่างน้อยที่สุดจะได้เป็นการให้เขามีโอกาสที่จะได้สงบและครุ่นคิดพิจรณาอย่างเงียบๆบริเวณภายในขอบขัณฑสีมาของวัด ก่อนที่เขาจะกลับไปดำเนินเรื่องราวในชีวิตเขาต่อ

เขาเดินลงมาจากสถานีรถไฟฟ้าเพื่อเปลี่ยนเส้นทางมาสัญจรทางเรือโดยสารที่ต่างมีผู้โดยสารที่รอกันเป็นจำนวนมากตรงบริเวณศาลาริมแม่น้ำ ระหว่างทางที่เขาจะเดินไปที่ศาลาเพื่อรเรือ เขาพบกับบรรดาผู้ที่ไม่มีอันจะกินมานั่งรออย่างหมดความหวังด้วยท่าทาง ตามริมทางที่เขากำลังเดินไปอยู่

สายตาของผู้หมดหวังเหล่านั้น หรือในภาษาที่อาจฟังดูแล้วหยาบคายคือ “ขอทาน” ที่คอยส่งสายตามาให้สิงห์สองสีนั้นบอกนัยยะถึงความสงสารและความหวังอยู่ลึกๆกรายๆ แม้เราจะบอกอะไรไม่ได้จากสายตาอันนั้นว่าจะมีลูกเมียกี่คน หรือสถานะทางบ้านว่ามีชาติกำเนิดมาจากไหน แต่เขาก็ส่งสายตาอันน่าสงสารพร้อมความหวังเล็กๆมาให้เราได้มองเห็น

สิงห์สองสีเองก็คิดอยู่ว่าจะทำอย่างไรกับสายตาอันน่าสงสารที่ส่งมาให้เขาดี แต่เมื่อที่คำนึงว่าในโลกยามปัจจุบันนี้มีผู้ที่มีความสามารถแต่เลือกที่จะไม่สู้กับชีวิต และกลายมาเป็นขอทานนั้น มีมากมายเหลือเกิน เขาจึงต้องกัดฟันที่จะไม่ให้ในสิ่งที่บรรดาผู้ส่งความหวังเล็กๆนั้นได้ส่งสารมา ตัวเขาเองก็รู้สึกผิดที่ไม่ได้ให้เพราะว่ากันตามจริง เมื่อใครเดือนร้อนก็ต้องช่วยเหลือ แต่ว่าหากให้แล้ว ผู้คนเหล่านั้นทีั่มีความสามารถในการหากินก็จะเพลินกับการหากินโดยเพียงแค่นั่งขอตามทาง แล้วเราก็จะสูญเสียทรัพยากรบุคคลที่มีคุณค่าจากระบบไปอย่างมหาศาล

หลังจากที่สิงห์สองสีได้ปฏิบัติภารกิจบุญตามที่เขาตั้งใจไว้อย่างสมประสงค์แล้ว สิงห์สองสีก็ได้เดินเล่นบริเวณแถบนั้นเป็นระยะเวลาที่พอสมควรก่อนที่จะตัดสินใจกลับบ้านด้วยความที่สมควรแก่เวลาแล้ว เขาได้นั่งเรือสัญจรกลับไปยังท่าเรือที่เขาได้ขึ้นมาเมื่อขามา และแน่นอนว่าเมื่อถึงท่า และจะเดินขึ้นรถไฟฟ้า ก็จะต้องประสบกับกลุ่มที่มาขอความหวังจากเขาเหมือนเช่นขามา แต่หาเป็นเช่นนั้นไม่

ระหว่างทางที่กลับมา จู่ๆฝนได้กระหน่ำตกอย่างไม่รู้ลืมหูลืมตา แม่น้ำตกอยู่ภายใต้สภาพของ ‘กึ่งทะเลคลื่นลมแรง’ ขนาดย่อมๆ และเป็นเรื่อยไปเช่นนี้ตลอดทางจนถึงท่าปลายทางของสิงห์สองสี สิงห์สองสีคิดอย่างตื่นๆว่า “นี่คงเป็นการเข้าสู่ช่วงของกรรมใหม่กระมัง” เพราะวันนั้นฝนเองก็ไม่มีแนวโน้มที่จะตกเลย แต่โชคยังดีที่เขาเตรียมร่มมาหนึ่งคันเผื่อสถานการณ์ที่ไม่ได้คาดคิด

เมื่อถึงท่า ปรากฏว่าทางเดินที่ตามปกติจะต้องเคยเต็มไปด้วยกลุ่มที่มาขอความหวังจากเขา ได้อันตรธานหายไปจนหมดสิ้น เขาเกิดความสงสัยว่าบุคคลเหล่านั้นหายไปหลบอยู่บริเวณแถวไหน จึงตัดสินใจเดินเล่นบริเวณฝนตกแถวนั้นเพื่อลองแสวงหาดูว่า บรรดากลุ่มบุคคลนั้นได้หายไปไหนกันแน่

ผลที่ปรากฏก็คือ กลุ่มบุคคลเหล่านั้นเลือกเอาบริเวณใต้เสาของสิ่งก่อสร้างต่างๆเป็นสถานที่หลบฝนชั่วคราว แต่ก็ใช่ว่าจะได้การเสียทีเดียวเพราะฝนแรงมากเหลือเกิน แม้แต่สิงห์สองสีซึ่งมีร่มนั้นยังประสบปัญหาเสื้อผ้าเปียกโชก แต่บุคคลเหล่านั้นสิ่งเดียวที่พวกเขามีนอกจากเสื้อผ้าซึ่่งปกปิดสรีสระและกายวิภาคภายนอกแล้ว มีเพียงถ้วยเท่านั้นที่เขามีอยู่ พวกเขาจึงต้องตกอยู่ภายใต้สภาวะการ ‘เปียกฝน’ ไปเต็มๆ

ที่สิงห์สองสีสะเทือนใจที่สุดคือการที่ได้เห็นผู้หญิงคนหนึ่งที่ยอมให้ตัวเองเปียก แต่อุ้มลูกและซุกไว้อยู่ภายในเพื่อใม่ให้ลูกเปียก โดยที่ไม่มีสิ่งใดป้องกันผู้หญิงจากฝนแม้แต่นิดเดียว

สิงห์สองสีได้แต่เดินออกมาด้วยความรู้สึกที่ผิดในตัวเองพอสมควรว่าทำไมเราถึงตัดสินใจที่จะไม่ช่วยเหลือผู้หญิงรายนั้น แม้นจะให้เหตุผลเท่าไหร่ก็ตามว่าถ้าช่วยตัวเองก็ต้องเดือดร้อนเพราะเปียกฝน อาจจับไข้ได้ เพราะถ้าเจ็บไข้แล้ว สิงห์สองสียังมีความสามารถมากพอที่จะไปรักษาได้ ซึ่งต่างจากบรรดาคนเหล่านี้ที่แม้กระทั่งเงินสามสิบบาทก็ยังไม่มีจะจ่ายค่ารักษาพยาบาล

———————————–

แม้วันนั้นสิงห์สองสีอาจเดินออกมาด้วยความรู้สึกผิดอย่างมหาศาลที่ไม่ได้ช่วยผู้หญิงและเด็กรายนั้นให้รอดพ้นจากฝนฟ้าที่เกิดขึ้นในวันนั้น แต่เรื่องราวของสิงห์สองสีนี้ก็ได้สะท้อนอะไรบางอย่างถึงนโยบายในระดับประเทศ

เรามุ่งที่จะแก้ไขปัญหากับคนยากจนโดยการที่เราจะใส่เงินหมุนเข้าไปในระบบ แต่เราลืมไปหรือเปล่าที่จะแก้ไขปัญหาของคนที่ ‘กำลังจะล่มสลาย’ ทางชีวิตของเขา เราเคยสนใจในการแก้ไขปัญหาของคนเหล่านี้ซึ่งเป็นคนชายขอบภายใต้สภาวะที่ใกล้ศูนย์กลางของความทันสมัยมากที่สุดแห่งหนึ่งในประเทศหรือไม่ และเราเคยใส่ใจกับปัญหานี้เป็นจริงเป็นจังจริงๆเสียทีหรือไม่

หรือเราจะปล่อยให้เหตุการณ์ของผู้หญิงที่ไม่มีที่จะไปและไม่มีที่จะหลบอุ้มลูกหลบฝน เกิดขึ้นเป็นหนังฉายซ้ำซากที่ไม่เคยมีใครคิดสนใจกันจริงๆ

นอกจากฐานเสียงของตนเองก็เท่านั้น

สิงห์สองสี
19 พฤษภาคม 2551 23.22

ภัทรนันท์ได้เสนอมุมมองที่น่าสนใจให้ผู้อ่านในบทความเรื่่อง ‘จับตาวินาทีจากนี้เป็นต้นไป!’ ซึ่งเขาได้เขียนไว้เมื่อวันที่ 30 พฤษภาคม 2550 หากสนใจว่าเป็นอย่างไร ก็ขอเชิญผู้อ่านเรื่องราวจากสิงห์สองสีเชิญคลิกทรรศนาได้ที่นี่ โดยเขาได้เขียนเอาไว้อย่างน่าสนใจว่า เขามองว่าเรื่องรัฐประหารนั้นอาจมีแนวโน้มที่จะเกิดขึ้นได้อีก เพราะเกิดจากความขัดแย้งทางอุดมการณ์ทางการเมืองของทั้งสองฝ่าย ทั้งฝ่ายที่ต้านคุณทักษิณ และฝ่ายที่มีความรักทักษิณ สิงห์สองสีเลยขออนุญาตถือวิสาสะ ขอคัดลอกคำพูดช่วงท้ายของบทความมาให้ผู้อ่านได้อ่านกัน

“…นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ผมกล้ารับประกันว่าสังคมไทย จะร้าวลึกมากขึ้นกว่าเดิม และเราก็จะเห็นอะไรมากกว่าเดิม นับตั้งแต่จากนี้ไป ถึงขั้นนองเลือดหรือไม่ ผมไม่อาจทราบได้ แต่ที่แน่นอนคือนับตั้งแต่วินาทีนี้ เราจะเห็นคำว่าสันติ เลือนลางลงทุกทีๆ สุดท้ายถ้าเราจบที่เหตุการณ์แบบพฤษภาทมิฬละก็

ไม่กล้าการันตีว่าจะมีปฏิวัติซ้ำ แต่ดูแนวโน้มแล้ว ก็น่าคิดเหมือนกัน”

ในทรรศนะของสิงห์สองสีอยากกล่าวอันดับแรกๆว่า บทความนี้มีปัญหาเรื่องการใช้ภาษาเป็นอย่างยิ่ง เพราะแม้แต่คนอย่างภัทรนันท์เอง ยังสับสนกับคำว่า ‘รัฐประหาร’ และ ‘ปฎิวัติ’ ซึ่งในฐานะที่เขาเป็นผู้เขียน เขาควรจะได้ศึกษาข้อมูลให้ละเอียดรอบคอบกว่านี้แล้วค่อยมาเขียน แต่สิงห์สองสีก็ไม่อยากตำหนิเด็กอย่างภัทรนันท์ เพราะเขาถูกสื่อสารมวลชนป้อนข้อมูลที่สับสนให้เขาตั้งแต่แรกอยู่แล้ว เพราะช่วง 19 กันยายน ก็มีคนที่เรียกเหตุการณ์รัฐประหารครั้งนั้นช่วงแรกๆว่าเป็นการ ‘ปฏิวัติ’ จนกระทั่งต้องมีนักวิชาการบางกลุ่มออกมาท้วงติง จึงเรียกกันอย่างถูกต้องว่า ‘รัฐประหาร’

แต่เอาเถิด ภาษาที่มีปัญหา (น่าหงุดหงิด) แต่อ่านเข้าใจได้นั้นก็ยังพอยอมรับได้ระดับหนึ่ง แต่บทความนี้ของภัทรนันท์ กลับมองอย่างผิวเผินและไม่ได้ชี้ทางออกว่าสังคมไทยควรจะแก้ปัญหาที่กำลังจะก่อตัวขึ้นในช่วงที่เขาเขียนบทความ (และก่อตัวแล้วในช่วงนี้) ซึ่งส่วนนี้สิงห์สองสีคิดว่า ภัทรนันท์ ก็เป็นคนหนึ่งที่ตามกระแส เพราะไม่ได้คำนึงว่าการทำรัฐประหารเพื่อให้มีการผลัดเปลี่ยนแล้วซึ่งอำนาจนั้น ไม่ได้แก้ไขกลไกลทางการเมืองไทยที่ฐานรากแม้แต่น้อย

สิงห์สองสีมองว่า การที่เราจะแก้ไขปัญหาทางการเมืองได้จริงๆนั้น การทำรัฐประหารเพื่อผลัดเปลี่ยนซึ่งอำนาจไม่ได้มีส่วนในการช่วยให้ระบบการเมืองใหม่ตามที่นักวิชาการตลอดจนนักวิพากษ์วิจารณ์การเมืองตามกระแสหลายท่านได้ออกมาให้ความเห็น เกิดขึ้นจริงในระบบการเมืองของไทย เพราะการเกิดขึ้นกับระบบการเมืองใหม่นั้น แปลว่าเราจะต้องรื้อของเก่าออกมาทั้งหมดและสร้างของใหม่ขึ้นมาทั้งระบบ

สิ่งที่สมควรจะกระทำอย่างยิ่งเพื่อให้การแก้ไขปัญหาทางการเมืองนั้นสามารถดำเนินการได้ นอกจากการเพิ่มความแข็งแกร่งให้กับภาคประชาสังคมแล้ว ยังต้องแก้ไขที่ปัญหาฐานรากคือเรื่องของการศึกษาและการปลูกจิตสำนึกในความเป็นประชาธิปไตยและความยุติธรรมแต่แรกเริ่มด้วย เพราะเรื่องเหล่านี้จะต้องปลูกฝังกันแต่ยังเป็นเด็กๆ เมื่อพวกเขาเติบโตมาในระบบสังคมเขาเรื่องที่เขาถูกปลูกฝังมาแต่เด็กจะทำให้เขาสามารถตัดสินใจได้ว่าอะไรถูก อะไรไม่ถูก อะไรควร อะไรไม่ควร (เว้นเสียแต่เลือกที่จะขายจิตวิญญาณตนเองเพื่อแลกกับเงิน)

นอกจากการแก้ไขปัญหาที่เรื่องของการศึกษาแล้ว สิงห์สองสีขออนุญาตนำเสนอว่า นักการเมืองที่เข้ามาอยู่ในสภาไม่ว่าจะเป็นบรรดาผู้แทนของปวงชน รัฐมนตรี หรือใครก็ตามแต่ ควรจะมีวาระในการดำรงตำแหน่ง หรือให้เกิดพลวัตในตำแหน่งอยู่บ่อยครั้ง เพื่อที่จะได้นอกจากมีประสบการณ์ในหลากด้านแล้ว จะสามารถช่วยลดการสร้างฐานอำนาจและบารมีให้ลดลงได้อย่างชัดเจน

คำถามของสิงห์สองสีก็คือ เรื่องพวกนี้เราจะให้มันเกิดขึ้นได้เมื่อไหร่ และเมื่อไรที่เรื่องเหล่านี้จะได้รับการกระทำอย่างเป็นจริงเป็นจังเสียที การเมืองของเราก็จะได้ปรับปรุงและพัฒนาขึ้น เพราะนอกจากปัญหาทางด้านคุณธรรมซึ่งระบบการเมืองไทยได้ประสบมาตลอดระยะเวลา 70 กว่าปีที่ผ่านมา ยังเป็นเรื่องของพลวัตที่เราได้เห็นแต่นักการเมืองหน้าเก่าๆเท่านั้น (หรือหน้าใหม่แต่สันดานเก่าก็ได้) ส่วนหน้าใหม่ๆก็ต้องพ่ายแก่ระบบและถอยหลบอยู่หลังฉากเป็นประจำ

ดังนั้น การแก้ไขปัญหาการเมืองไทยวันนี้ สิ่งที่สมควรทำก็คืออย่าแก้ปัญหาการเมืองด้วยการทำรัฐประหารเพียงอย่างเดียว แต่ให้เกิดการแก้ไขปัญหาโดยองค์รวมและสามารถแก้ไขได้ที่ฐานรากของสังคมการเมืองของไทย เพราะไม่เช่นนั้นเราก็จะวนเวียนอยู่ในวัฏจักรอย่างนี้ไปเรื่อยๆ ไม่รู้จักจบจักสิ้นเสียที

สิงห์สองสีเชื่อว่า หากวันนี้สังคมพร้อมใจกันแก้ปัญหาโดยที่ไม่ต้องมานั่งฟังเหล่าบรรดาพวกวิจารณ์ตามกระแส ก็จะสามารถแก้ไขปัญหาของสังคมทุกอย่างให้ลุล่วงไปได้ เพราะสิงห์สองสีเชื่อเหลือเกินว่า พลังไทยเมื่อสามัคคีนั้นจะมีพลังมหาศาลที่จะผ่าทางตันของปัญหาทุกอย่างที่สังคมไทยกำลังเผชิญอยู่

สิงห์สองสี
18 พฤษภาคม 2551 18.18

เพราะหากพูดกันในสมัยนั้น คนคงไม่คิดว่าจะมีโทรศัพท์ที่คุณสามารถพกติดตัวได้ คงไม่คิดว่าจะนั่งดูหนังอันแสนคมชัดผ่านแผ่นกลมๆบางๆที่ใช้หัวอ่านอันทันสมัยในการอ่านได้ และคงไม่มีใครที่คิดว่าอุปกรณ์คอมพิวเตอร์ที่มีขนาดใหญ่เทอะทะในสมัยก่อน จะมีขนาดที่เล็กมากได้

แต่นั่นเป็นอีกเรื่อง เพราะเราได้ทบทวนหรือไม่ว่าตลอดประมาณสี่สิบปีที่ผ่านมา เราได้ใช้เทคโนโลยีได้อย่างสนุกสนาน แต่เราเคยรู้ตัวบ้างหรือเปล่าว่า เรายินดีให้เทคโนโลยีเหล่านั้น มาบงการตนเองอยู่ตลอดเวลา จนบางครั้งก็ตัดตัวเองออกจากวิถีชีวิตของสังคมอย่างที่ไม่ควรจะให้เกิดขึ้น

ในโลกวันนี้ไม่มีใครไม่รู้จักพกสิ่งที่เรียกกันภาษาง่ายๆว่า “มือถือ” และหลายคนคงมีปฎิกริยากับโทรศัพท์มือถือของตนเองไม่ต่างกันคือ เมื่อดังขึ้นมาตนเองก็จะต้องหาทางตะเกียกตะกายไปรับ ไม่ว่าจะทำอะไรอยู่ก็ตาม หรือหากมีการไม่ได้รับสายและมือถือแจ้งขึ้นมา เมื่อคนนั้นมาเห็นก็จะต้องรีบโทรกลับ หากโทรไปแล้วหากเจ้าของไม่ได้ ก็จะเป็นทุกข์ขนาดหนัก และคิดไปอีกหลายวันหลายคืนว่าเป็นความผิดของตนเอง

คุณเคยประสบชะตากรรมอย่างนี้บ้างหรือไม่?

————————

สิงห์สองสีเดินทางออกไปนอกบ้าน โดยพกอุปกรณ์อันทันสมัยที่เรียกกันว่า โทรศัพท์มือถือ ไปครั้งละสองเครื่อง เพราะเขาเชื่อว่าเขาจะต้องมีเรื่องติดต่อสารพัดสารพันในวันหนึ่งๆ เครื่องโทรศัพท์ของเขาก็ไม่ได้เป็นรุ่นที่ทันสมัยมากมาย แถมยังใช้มานานจนอาจจะพอเรียกได้ บุโรทั่ง ใกล้ถึงกาลเวลาระเบิดเต็มที ไม่ต่างอะไรจากเนบิวลาของดาว

กิจกรรมปกติของสิงห์สองสีคือการต้องตรวจสอบแบตเตอรี่ของมือถือก่อนออกจากบ้าน เพื่อเตรียมพร้อมกับเหตุการณ์ที่อาจไม่คาดคิดคือ แบตเตอรี่หมด (ในภาษาวัยรุ่นคงทำนอง เซ็ง แบตหมด) หากว่าเครื่องไหนกำลังจะหมด สิงห์สองสีจะปล่อยไว้ที่บ้านพร้อมจัดการให้โอนสายเข้าไปยังอีกเครื่อง

โชคไม่ดีที่วันนั้นสิงห์สองสี ประมาท ไม่ได้ตรวจสอบว่าแบตเตอรี่ของเขานั้น ใกล้หมดทั้งสองเครื่อง เมื่อเขาอยู่บนรถที่กำลังจะมุ่งหน้าไปยังโรงแรมมีระดับเพื่อพูดคุยกับเหล่าบรรดาคนที่เขาเคารพ ก็มีเสียงเตือนออกมาจากเครื่องทั้งสอง

สิงห์สองสีเกิดอาการหน้าซีดขึ้นมาทันที และพร้อมๆกับการหมดความหวัง เพราะจะให้กลับไปบ้านเพื่อให้มือถือทั้งสองได้ทำการเพิ่มพลังงานลงไปในแบตเตอรี่ก็คงจะเป็นไปไม่ได้ เพราะเขาเลยมาไกลมากแล้ว และเขาก็คงมีธุระที่สำคัญมากที่จะต้องรอโทรศัพท์ พอๆกับการที่เขาไม่ได้พกนาฬิกาออกมาด้วย ทำให้เขาเดือนร้อนมากเพราะเขาไม่มีทางรู้เวลาใดๆได้เลย

ท่ามกลางความสับสนเหล่านั้น สิงห์สองสีตัดสินใจที่จะให้มือถือทั้งสอง ส่งเสียงโอดครวญไปเรื่อยๆจนกว่าจะสิ้นพลังงานในการโอญครวญ เพื่อเขาจะได้พิสูจน์ว่า เขาอยู่ได้โดยไม่ต้องมีโทรศัพท์มือถือมาเป็นสิ่งที่ทำให้เขาต้องไขว้เขวอยู่เรื่อย

สิงห์สองสีเก็บมือถือที่กำลังหมดเสียงคร่ำครวญเอาไว้ในกระเป๋าของเขา และปล่อยให้ตัวเขาเดินหน้าต่อไปเรื่อยๆตลอดทั้งบ่ายนั้นโดยการสนทนากับบรรดาผู้ที่เขาเคารพที่โรงแรม

เมื่อกลับถึงบ้าน เขาพบว่าเขามีความสุขแค่ไหนที่ไม่มีเสียงโทรศัพท์มืิอถือขึ้นมาให้ขัดจังหวะและรสชาติของการสนทนาของเขาในวันนั้นตลอดทั้งบ่าย อีกทั้งไม่มีใครที่ตามเขาได้แม้แต่คนเดียว เขาได้ ‘ปลดแอก’ จากเทคโนโลยีที่ครอบคลุมชีวิตเขาในห้วงระยะเวลาสั้นๆ คือ ในครึ่งบ่ายนั้น

——————————

แม้การปลดแอกตัวเขาจากความเป็นทาสของเทคโนโลยีของสิงห์สองสีนั้น อาจจะเป็นช่วงเวลาสั้นๆ แต่ก็ทำให้เขารู้ว่า ตัวเขานั้นตกเป็นทาสของเทคโนโลยีเพียงใด น่าเสียดายที่เขาไม่อาจหนีจากการเป็นทาสของเทคโนโลยีได้เสียทีเดียว เพราะอย่างไรสิงห์สองสีคงรู้ว่ากะไรเสียสักวันก็ต้องมีเหตุที่จะให้ใช้มันจนได้

แต่อย่างน้อย สิงห์สองสีก็ได้รู้ว่า ความสุขจากการปลดพันธนาการจากเทคโนโลยีนั้น เป็นอย่างไร

สิงห์สองสี

17 พฤษภาคม 2551 21.00